Η υγειονομική περίθαλψη στη λωρίδα της Γάζας μέχρι πρόσφατα βρισκόταν κάτω από τον ασφυκτικό έλεγχο των Ισραηλινών. Τα νοσοκομεία δεν ήταν σε θέση να προσφέρουν ικανοποιητικό επίπεδο υπηρεσιών στη διάγνωση και τη θεραπεία του καρκίνου, ενώ οι καταξιωμένοι Παλαιστίνιοι γιατροί του εξωτερικού, για δικούς τους λόγους, απέφευγαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στη χώρα τους. Τα φάρμακα καθυστερούσαν να φτάσουν στη λωρίδα της Γάζας και οι ασθενείς αντιμετώπιζαν ανυπέρβλητες δυσκολίες στην περίπτωση που επιθυμούσαν να νοσηλευτούν σε ισραηλινά νοσοκομεία.
Το Ισραήλ εμπόδιζε τους Παλαιστίνιους γιατρούς να παρακολουθούν σεμινάρια και να κάνουν ειδικότητα στα σύγχρονα νοσοκομεία του, αλλά και στους φοιτητές να συνεχίζουν τις σπουδές τους στα πανεπιστήμιά του. Το 2003 στην Παλαιστίνη, με πληθυσμό 1.400.000 κατοίκους, υπήρχαν δύο ενεργές μονάδες μαστογραφίας και αυτές σε ιδιωτικές κλινικές, ένα παθολογοανατομικό εργαστήριο και έξι μόνο ειδικευμένοι ογκολόγοι. Οι όροι μαγνητικός τομογράφος, τμήμα πυρηνικής ιατρικής, μηχάνημα ακτινοθεραπείας, χειρουργός ειδικευμένος στην ογκολογία και εξέταση ορμονικών υποδοχέων αποτελούσαν άγνωστες λέξεις την περίοδο που διαδραματίζεται αυτή η ιστορία.


Γυναίκες με καρκίνο του μαστού: όταν η φλόγα τρεμοσβήνει
Το χαμηλό επίπεδο του συστήματος υγείας στη λωρίδα της Γάζας δεν θα μπορούσε να αφήσει αλώβητες τις γυναίκες με καρκίνο του μαστού. Η σύγκριση με αντίστοιχα περιστατικά από το Ισραήλ είναι απογοητευτική. Στην Παλαιστίνη, ο καρκίνος κατά τη διάγνωσή του στο 60% των γυναικών έχει ήδη δώσει μεταστάσεις, ενώ στο Ισραήλ το ποσοστό αυτό είναι μόνο 5-7%. Επίσης, οι υποτροπές του καρκίνου είναι πολύ συχνότερες και η θνησιμότητα της νόσου στις Παλαιστίνιες γυναίκες πολύ μεγαλύτερη, αφού πολύ συχνά είτε δεν υπάρχουν τα κατάλληλα φάρμακα, είτε τα ραντεβού τους για χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία στα νοσοκομεία του Ισραήλ ακυρώνονται, εξαιτίας της συχνής απαγόρευσης εισόδου στη χώρα.

Ένας άνθρωπος ή ένας αριθμός;
Η ιστορία της Φάτμα Μπάργκουθ είναι όμοια με τις ιστορίες εκατοντάδων άλλων γυναικών που έχουν την ατυχία να χτυπηθούν από τον καρκίνο σε περιοχές όπως η λωρίδα της Γάζας. Οι καθημερινές δυσκολίες που συνάντησε για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τη νόσο της, είναι ενδεικτικές της περιφρόνησης ή και της ισοπέδωσης της προσωπικότητας, αλλά και της ίδιας της ζωής των ατόμων που πάσχουν από σοβαρά νοσήματα στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Το αγωνιώδες χρονικό της μάχης αυτής της γενναίας κοπέλας όχι μόνο με τον καρκίνο του μαστού, αλλά και με την ανθρώπινη σκληρότητα και αλαζονεία, διαδραματίστηκε σε πολλές πράξεις.

Η ανατροπή μιας (σκληρής) ζωής
5 Απριλίου 2003. Ένα γελαστό κορίτσι γεμάτο ζωή ηλικίας 26 ετών, με το όνομα Φάτμα, ανακαλύπτει τυχαία μια διόγκωση στο στήθος της. Χωρίς να χάσει χρόνο επισκέπτεται ένα χειρουργό στο νοσοκομείο Σίφα της Παλαιστίνης, όπου υποβάλλεται σε βιοψία μαστού με λεπτή βελόνα και ακτινογραφία θώρακα. Μετά από δέκα μέρες καλείται για επαναληπτική βιοψία με το αιτιολογικό ότι το δείγμα περιέχει μεγάλη ποσότητα αίματος και έτσι δεν είναι κατάλληλο. Έτσι, η Φάτμα υποβάλλεται σε δεύτερη βιοψία και στη συνέχεια, αφού περιμένει δεκαπέντε μέρες, παίρνει την απάντηση ότι ο όγκος είναι καλοήθης και ονομάζεται ‘’ιναδένωμα’’. Ωστόσο, επειδή ο όγκος στο στήθος της συνεχίζει να αυξάνεται, η Φάτμα επισκέπτεται έξι διαφορετικούς γιατρούς στο ιδιωτικό τους ιατρείο. ‘’Δεν έχεις τίποτα’’ της έλεγαν όλοι. ‘’Πέρασε να σε ξαναδούμε σε ένα χρόνο’’.
1 Ιουνίου 2003. Η Φάτμα ξαναεπισκέπτεται το ιατρείο του χειρουργού και του ζητάει να της αφαιρέσει τον όγκο, ο οποίος έχει ήδη διάμετρο περίπου τέσσερα εκατοστά, ακόμα και αν δεν είναι κακοήθης. Εκείνος την αποτρέπει από την επέμβαση, λέγοντας ότι έτσι θα χαλάσει η εικόνα του στήθους της, τη στιγμή μάλιστα που είναι πολύ νέα και η πιθανότητα προσβολής από καρκίνο του μαστού είναι πολύ μικρή. Υποκύπτοντας στις έντονες παρακλήσεις της, ο χειρουργός δέχεται να κάνει την επέμβαση αφαίρεσης του όγκου. Σε δύο εβδομάδες η απάντηση από το Παθολογοανατομικό Εργαστήριο είναι και πάλι αρνητική. Πριν, όμως, επουλωθεί η αρχική τομή, έχουν ήδη αναπτυχθεί σε κοντινή απόσταση δύο ακόμη όγκοι.
12 Αυγούστου 2003. Η Φάτμα επισκέπτεται στο ιδιωτικό του ιατρείο τον διευθυντή της Ογκολογικής Κλινικής του νοσοκομείου Σίφα, ο οποίος δεν βρίσκει τίποτα το ανησυχητικό, της συνταγογραφεί αντιβιοτικά και της λέει: ‘’Αυτό το εξόγκωμα προκλήθηκε από το στηθόδεσμό σου που είναι πολύ σφιχτός’’. Η κοπέλα, όμως, συνεχίζει να παρατηρεί αύξηση του μεγέθους των όγκων του μαστού της, ενώ εντοπίζει και νέες διογκώσεις κάτω από τη μασχάλη στην περιοχή των λεμφαδένων.

164 μέρες αγωνίας
3 Σεπτεμβρίου 2003. Η ευαισθητοποιημένη κοπέλα δεν το βάζει κάτω. Ξαναπάει στο χειρουργό της και ζητάει επίμονα νέα βιοψία μαστού. Αυτή τη φορά η απάντηση είναι διαφορετική: το δείγμα είναι θετικό για πορογενές καρκίνωμα, μια μορφή κακοήθους όγκου. Η διάγνωση του καρκίνου γίνεται τελικά 164 μέρες μετά την αρχική ψηλάφηση του μαστού της, ενώ ο όγκος φαίνεται να έχει ήδη δώσει μεταστάσεις.
19 Σεπτεμβρίου 2003. Η Φάτμα ξεκινάει χημειοθεραπεία στο νοσοκομείο Σίφα της Παλαιστίνης, την οποία και ολοκληρώνει μετά από εννέα θεραπευτικούς κύκλους. Στη συνέχεια, ζητάει παραπεμπτικό για ένα πιο σύγχρονο και οργανωμένο νοσοκομείο στο Ισραήλ. Οι Παλαιστίνιοι γιατροί το αρνούνται. Η απελπισμένη, όμως, κοπέλα αποφασίζει να δράσει μόνη της, στέλνοντας το θετικό αποτέλεσμα της βιοψίας στο σύγχρονο νοσοκομείο Τελ Χάσομερ του Ισραήλ. Οι γιατροί του νοσοκομείου, βλέποντας την προχωρημένη κατάσταση του καρκίνου της, την προσκαλούν να τους επισκεφθεί το συντομότερο δυνατό. Η κοπέλα κάνει τρεις διαδοχικές αιτήσεις στο αρμόδιο τμήμα έκδοσης αδειών εισόδου, χωρίς να πάρει καμία απάντηση.

Οργάνωση ‘’Γιατροί για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα’’: μια λαμπερή ακτίδα φωτός
13 Νοεμβρίου 2003. Η Φάτμα απελπισμένη ζητάει για πρώτη φορά την παρέμβαση της Οργάνωσης ‘’Γιατροί για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα’’, η οποία έχει σημαντική παρουσία στα κατεχόμενα. Μετά από δραματικές συνεννοήσεις με Ισραηλινούς καθηγητές της Ιατρικής και άλλους κυβερνητικούς παράγοντες, κανονίζεται κατεπείγον ραντεβού για την 25η Νοεμβρίου. Η κοπέλα ξανακάνει αίτηση εισόδου, αλλά η μέρα του ραντεβού φτάνει χωρίς απάντηση. Η Οργάνωση κάνει έφεση κατά της απόφασης στο Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ.
12 Δεκεμβρίου 2003. Η απόφαση του δικαστηρίου επιτρέπει την είσοδο της Φάτμα στο Ισραήλ για να νοσηλευτεί στο νοσοκομείο Τελ Χάσομερ. Ο πρώτος κίνδυνος για τη ζωή της ξεπερνιέται και ξεκινάει χημειοθεραπεία. Αν και η είσοδός της για θεραπεία γίνεται πάντοτε με τη μεσολάβηση της Οργάνωσης των Γιατρών, είναι αναγκασμένη να περιμένει για ώρες στα σημεία ελέγχου. Σε όλες τις χημειοθεραπείες πηγαίνει μόνη, αφού δεν επιτρέπεται η είσοδος σε κανένα συνοδό, ούτε καν στη μητέρα της.
19 Ιανουαρίου 2004. Η Φάτμα αλλάζει το προγραμματισμένο ραντεβού της για την επόμενη μέρα, αφού δεν της επιτρέπεται η είσοδος στο Ισραήλ. Οι Γιατροί για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα καταφέρνουν να πάρουν άδεια εισόδου μετά από νέες συνεννοήσεις με ανώτατα κυβερνητικά στελέχη. Η κοπέλα πάει νωρίς το πρωί στο σημείο ελέγχου. Η είσοδος της επιτρέπεται στη μία το μεσημέρι. Όταν φτάνει μετά από μιάμιση ώρα στη μονάδα χημειοθεραπείας του νοσοκομείου Τελ Χάσομερ, η μονάδα έχει κλείσει.

Άνθρωποι (;) χωρίς αισθήματα
9 Φεβρουαρίου 2004. Η Φάτμα έχει καινούριο ραντεβού στο νοσοκομείο Τελ Χάσομερ του Ισραήλ για αφαίρεση νέου όγκου από το μαστό της. Αφού κάνει τη συνηθισμένη αίτηση, φτάνει τα ξημερώματα στο σημείο ελέγχου Έρεζ, το οποίο είναι η κύρια πύλη εισόδου στο Ισραήλ, και περιμένει εντελώς μόνη μέχρι τις 5.30 το απόγευμα. Η Οργάνωση των Γιατρών κάνει τα πάντα για να επιτύχει την είσοδό της, χρησιμοποιώντας όλες τις διασυνδέσεις της. Γίνονται αναρίθμητα τηλεφωνήματα στους υπευθύνους της Ισραηλινής αρχής, στους συντονιστές των επιχειρήσεων στα κατεχόμενα, ακόμη και σε γνωστούς δημοσιογράφους. Μετά από ώρες γίνεται γνωστό ότι ο στρατιώτης που παρέλαβε την αίτηση είχε υπηρεσία στα μαγειρεία και κανείς δεν είχε φροντίσει να τον αναπληρώσει και να διεκπεραιώσει τα έγγραφα. Στις 6.30 το απόγευμα η Φάτμα καταφέρνει τελικά να περάσει και φτάνοντας στο νοσοκομείο Τελ Χάσομερ αρχίζει αμέσως τις προεγχειρητικές εξετάσεις, αφού η εγχείρηση έχει προγραμματιστεί για το επόμενο πρωί.
12 Φεβρουαρίου 2004. Δύο μέρες μετά την αρχική εγχείρηση, οι γιατροί την ενημερώνουν ότι ο καρκίνος έχει δώσει μεταστάσεις και έτσι θα πρέπει να υποβληθεί σε ολική μαστεκτομή, αλλά και σε αφαίρεση δύο ομάδων λεμφαδένων. Η Φάτμα ήταν εντελώς μόνη και σε αυτήν την επέμβαση. Παρά τις εκκλήσεις των γιατρών της δεν επιτρέπεται σε κανένα συγγενή της να περάσει στο Ισραήλ και να σταθεί στο πλευρό της και έτσι το κορίτσι αναρρώνει από τη σοβαρή εγχείρηση χωρίς να έχει ούτε έναν άνθρωπο να βρέξει τα χείλη της με νερό. Μετά την ανάρρωσή της επιστρέφει στο σπίτι της στη Γάζα.
25 Μαρτίου 2004. Κανονίζεται νέο ραντεβού στο νοσοκομείο του Ισραήλ, για σχεδιασμό ακτινοθεραπειών. Οι Ισραηλινοί και πάλι δεν της δίνουν άδεια και έτσι το ραντεβού μετατίθεται δύο εβδομάδες αργότερα, οπότε και αποφασίζεται να κάνει ακτινοθεραπείες, για 25 συνεχόμενες ημέρες. Σε όλο αυτό το διάστημα, το σημείο ελέγχου Έρεζ είναι συχνά κλειστό, με αποτέλεσμα η Φάτμα να χάνει τα περισσότερα ραντεβού με τους γιατρούς της.

Η ελπίδα τρεμοσβήνει
30 Ιουνίου 2004. Μόλις ένα μήνα, όμως, μετά την ολοκλήρωση της ακτινοθεραπείας, ο καρκίνος επιστρέφει. Η κατάσταση της Φάτμα χειροτερεύει. Αρχίζει να πονάει αφόρητα στην πλάτη και τα πόδια. Η Οργάνωση των Γιατρών αυτή το φορά ζητάει επίμονα και καταφέρνει να πάρει άδεια για τη μητέρα της κοπέλας, ώστε να τη συνοδεύσει στο νοσοκομείο.
24 Ιουλίου 2004. Η Φάτμα οδηγείται στο νοσοκομείο Τελ Χάσομερ του Ισραήλ με ασθενοφόρο, αφού δεν μπορεί πλέον να στηριχθεί στα πόδια της. Οι εξετάσεις δείχνουν μεταστάσεις του καρκίνου στη σπονδυλική στήλη. Οι ογκολόγοι κρίνουν ότι θα πρέπει να υποβληθεί σε νέο εντατικό χημειοθεραπευτικό σχήμα.

Όταν συνθλίβεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια
28 Ιουλίου 2004. Η κατάσταση επιδεινώνεται μέσα στην εβδομάδα. Σφίγγοντας το χέρι της μάνας της, η Φάτμα ζητάει να δει τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς της, ίσως για τελευταία φορά. Στην επείγουσα αίτηση της οικογένειας για να επιτραπεί η είσοδός της στο Ισραήλ δεν δίνεται καμία απάντηση.
2 Αυγούστου 2004. Το αρμόδιο τμήμα τελικά απαντάει ότι επιτρέπει μόνο σε τρία μέλη της οικογένειας να μπουν στο Ισραήλ: στον πατέρα της κοπέλας και σε δύο από τις αδελφές της. Την άλλη μέρα οι συγγενείς της Φάτμα, αφού περιμένουν για ώρες, επιστρέφουν άπραγοι στο σπίτι τους, αφού τους ζητήθηκαν 6.000 δολάρια ανά άτομο για εγγύηση, ποσό τεράστιο για τα οικονομικά δεδομένα των Παλαιστινίων.
9 Αυγούστου 2004. Μετά από προσφυγή των Γιατρών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ, τους ανακοινώνεται ότι μπορούν να περάσουν τα σύνορα. Την άλλη μέρα, όμως, που πήγαν στο φυλάκιο Έρεζ, οι φρουροί αυθαίρετα δεν τους επιτρέπουν την είσοδο. Η Οργάνωση των Γιατρών ζητάει τη βοήθεια ενός ισραηλινού βουλευτή, με τη μεσολάβηση του οποίου επιτρέπεται η είσοδος στη χώρα μόνο των δύο αδελφών, όχι όμως και του πατέρα, τρεις ολόκληρες εβδομάδες μετά το αρχικό αίτημα της Φάτμα.

Όταν ο πόνος δεν μπορεί να σταματήσει
20 Αυγούστου 2004. Με τις φιλότιμες προσπάθειες των γιατρών του νοσοκομείου, η κατάσταση της Φάτμα σταθεροποιείται. Μετά τα πρώτα σχήματα χημειοθεραπείας, το κορίτσι στέλνεται πίσω στη Γάζα, για να συνεχίσει τη θεραπεία της. Εκεί περνάει ένας μήνας μέχρι να εγκριθούν και να αγοραστούν από την Παλαιστινιακή αρχή τα ακριβά χημειοθεραπευτικά φάρμακα. Στο διάστημα αυτό η υγεία της κοπέλας επιδεινώνεται. Παρουσιάζει δυσκολία στην αναπνοή και οι πόνοι που αισθάνεται είναι έντονοι, ενώ πουθενά στη λωρίδα της Γάζας δεν υπάρχει μορφίνη, το μόνο φάρμακο που μπορεί πλέον να την ανακουφίσει. Ο ογκολόγος της στο νοσοκομείο Τελ Χάσομερ της ζητάει να επιστρέψει το συντομότερο δυνατό στο Ισραήλ για να αντιμετωπιστεί σε σύγχρονο νοσοκομείο η κατάστασή της.
14 Σεπτεμβρίου 2004. Η κοπέλα βρίσκεται στο σημείο ελέγχου Έρεζ στις 5.30 το πρωί. Το χαρτί της άδειας γράφει ότι η ίδια μπορεί να περάσει, αλλά όχι οι συγγενείς της ή το ασθενοφόρο. Η Φάτμα, όμως, δεν μπορεί πλέον να περπατήσει και έτσι χάνει και πάλι το ραντεβού με τον ογκολόγο της. Οι Γιατροί για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ζητούν νέα άδεια εισόδου για την επόμενη μέρα και παίρνουν την απάντηση ότι η κοπέλα θα πρέπει να αρχίσει την διαδικασία έκδοσης άδειας από την αρχή, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι κρατάει στα χέρια της τις ιατρικές της εξετάσεις και την απόδειξη για το ραντεβού στο νοσοκομείο του Ισραήλ. Η έγκριση της αίτησης έγινε στις 19 Σεπτεμβρίου, πέντε ημέρες μετά το ραντεβού της με τους ογκολόγους.

Οι στρατιωτικοί αποκλεισμοί κλείνουν το παράθυρο στη ζωή
15 Σεπτεμβρίου 2004. Επιβάλλεται πλήρης απαγόρευση εισόδου στο Ισραήλ για τους Παλαιστινίους, τα ισραηλιτικά στρατεύματα εισβάλλουν στη λωρίδα της Γάζας για εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και καταλαμβάνουν ολόκληρη την περιοχή. Εν τω μεταξύ, η κατάσταση της Φάτμα όλο και χειροτερεύει. Οι αιτήσεις της Οργάνωσης των Γιατρών για άδεια εισόδου απορρίπτονται η μία μετά την άλλη.
27 Σεπτεμβρίου 2004. Μια αντιπροσωπεία γυναικών γιατρών από το Ισραήλ φτάνει στο τμήμα έκδοσης αδειών εισόδου και ζητάει την ελεύθερη διέλευση των ασθενών με σοβαρές ασθένειες, όπως ο καρκίνος. Ο υπεύθυνος αξιωματικός αρνείται να τις δεχτεί. Μετά από ώρες διαπραγματεύσεων με κατώτερα στελέχη και με κύριο επιχείρημα την αποτροπή της δυσφήμισης του ισραηλινού κράτους, συμφωνείται να επιτραπεί η μετακίνηση της Φάτμα προς το νοσοκομείο.

Εμφύτευμα σιλικόνης ή βόμβα;
28 Σεπτεμβρίου 2004. Νωρίς το πρωί η Φάτμα φτάνει μαζί με τη μητέρα της στο σημείο ελέγχου Έρεζ, το οποίο βρίσκουν κλειστό. Μετά από 11 ώρες αναμονής η άτυχη κοπέλα λιποθυμά από τους πόνους και την εξάντληση, διότι πουθενά δεν υπάρχει ούτε καρέκλα, ούτε παγκάκι για να μπορέσει να ξεκουραστεί. Όταν επιτέλους αρχίζει ο έλεγχος, ζητείται από τη Φάτμα να βγάλει την εξωτερική της κελεμπία, επειδή το μηχάνημα ασφαλείας βρήκε κάτι στο στήθος της και άρχισε να κουδουνίζει. Η κοπέλα τους εξηγεί ότι είναι το εμφύτευμα σιλικόνης που είχε βάλει μετά τη μαστεκτομή. Εκείνη τη στιγμή βγαίνει από το φυλάκιο ένας εξαγριωμένος αξιωματικός που ουρλιάζει: ‘’Γιατί έβγαλες την κελεμπία; Δεν ξέρεις ότι αυτό απαγορεύεται αυστηρά;’’ Η Φάτμα και η μητέρα της προσπαθούν να του εξηγήσουν με ηρεμία ότι οι στρατιώτες της ζήτησαν να βγάλει το φόρεμα. Το αποτέλεσμα της αντιπαράθεσης ήταν να μην τους επιτραπεί η είσοδος.

Όταν τα φάρμακα κόβονται στον έλεγχο ασφαλείας…
28 Σεπτεμβρίου 2004. Η Φάτμα και η μητέρα της περιμένουν από τις 6 το πρωί, μέχρι τις 6 το απόγευμα το φυλάκιο Έρεζ να ανοίξει. Στο τέλος γυρίζουν άπρακτες στο σπίτι τους. Η Οργάνωση των Γιατρών και πάλι παρεμβαίνει και παίρνει τη διαβεβαίωση ότι θα επιτραπεί η είσοδος στην κοπέλα την επόμενη μέρα.
29 Σεπτεμβρίου 2004. Η άδεια τελικά υπογράφεται στις 10 το πρωί για ένα ασθενοφόρο με 3 καρκινοπαθείς, 1 παιδί με σοβαρά εγκαύματα και 4 συνοδούς. Η μοίρα, όμως, είχε άλλη γνώμη. Λίγα χιλιόμετρα πριν το φυλάκιο Έρεζ συναντούν οδομαχίες και το ασθενοφόρο αναγκάζεται να σταματήσει λόγω πυροβολισμών και εκρήξεων. Στις 5.30 το απόγευμα το ασθενοφόρο επιστρέφει στη λωρίδα της Γάζας. Στις 9 το βράδυ της ίδιας μέρας ένας γιατρός από το νοσοκομείο Τελ Χάσομερ επικοινωνεί με τους Γιατρούς για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, με σκοπό να στείλει στη Φάτμα ειδικά φάρμακα για τον πόνο ή άλλες παρενέργειες του καρκίνου. Τα φάρμακα τελικά ‘’κόβονται’’ στον έλεγχο και δεν φτάνουν ποτέ στην κοπέλα.
30 Σεπτεμβρίου 2004. Εκδίδεται νέα άδεια εισόδου, αλλά οι δρόμοι είναι κατεστραμμένοι από τις βόμβες και έτσι το ασθενοφόρο και πάλι δεν καταφέρνει να φτάσει στο σημείο ελέγχου. Τα φάρμακα δεν φτάνουν ούτε αυτή τη μέρα στη λωρίδα της Γάζας.
4 Οκτωβρίου 2004. Άλλη μια μέρα περνάει χωρίς να έρθει η πολυπόθητη άδεια εισόδου. Η Φάτμα μπαίνει με φοβερούς πόνους στο νοσοκομείο Σίφα της Παλαιστίνης. Ο αιματοκρίτης της είχε κατέβει σε απελπιστικά επίπεδα, ενώ χρειάζεται οξυγόνο για να μπορέσει να αναπνεύσει. Οι γιατροί, όμως, μπορούν να χορηγήσουν τα κατάλληλα φάρμακα μόνο για δύο ημέρες, αφού τόσα μόνο τους είχαν περισσέψει από ένα ασθενή που πέθανε πριν να ολοκληρωθεί η θεραπεία του. Η Οργάνωση των Γιατρών ζητάει νέα άδεια, αλλά η αίτηση δεν μπορεί να φτάσει οδικώς στο αρμόδιο τμήμα λόγω των εχθροπραξιών, ενώ το φαξ στα γραφεία του είναι χαλασμένο. Με μεγάλες προσπάθειες και τη βοήθεια του Συντονιστή Υγείας της παλαιστινιακής αρχής, η Οργάνωση πέτυχε την έγκριση της αίτησης από το τηλέφωνο.

Οι ‘’άνθρωποι’’ που πυροβολούν τα ασθενοφόρα…
14 Οκτωβρίου 2004. Η Φάτμα δεν μπορεί πλέον να σταθεί στα πόδια της και γι’ αυτό επιχειρεί να φτάσει στο σημείο ελέγχου Έρεζ με ασθενοφόρο. Οι δρόμοι, όμως, είναι εντελώς κατεστραμμένοι και το ασθενοφόρο πολύ σύντομα ακινητοποιείται. Με την παρέμβαση της Οργάνωσης των Γιατρών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, κινητοποιείται ειδικό όχημα του Ερυθρού Σταυρού, το οποίο είναι το μόνο που μπορεί να ξεπεράσει τα εμπόδια. Σε λίγα χιλιόμετρα οι Ισραηλινοί στρατιώτες το πυροβολούν μανιασμένα και το ακινητοποιούν. Η δραματική πορεία συνεχίζεται μετά τις 7 το απόγευμα, ώσπου το βράδυ η Φάτμα και η μητέρα τους μπαίνουν στο Ισραήλ, ένα ολόκληρο μήνα μετά το προγραμματισμένο ραντεβού για χημειοθεραπεία.

Όταν ο θάνατος δεν μπορεί να σταματήσει την αγωνία και τον τρόμο των ανθρώπων..
24 Δεκεμβρίου 2004. Η Φάτμα πεθαίνει σε ηλικία 27 ετών στο σπίτι της στη λωρίδα της Γάζας, μέσα στη ζεστή αγκαλιά της μητέρας της, με όσους την αγαπούν στο πλευρό της. Δυστυχώς, όμως, η αγωνία της οικογένειας Μπάργκουθ δεν τελειώνει εδώ, αφού ζητάει από τις αρχές να θαφτεί η κόρη τους στο νέο νεκροταφείο της Γάζας, το οποίο ήταν το μόνο που είχε διαθέσιμους τάφους. Η περιοχή ελέγχεται, όμως, από ισραηλινούς στρατιώτες οι οποίοι πυροβολούν όποιον επιχειρεί να πλησιάσει, οπότε καθίσταται αδύνατη η προσέγγιση της οικογένειας. Οι γονείς της Φάτμα δεν είχαν άλλη επιλογή, παρά να τη θάψουν στο παλιό νεκροταφείο, σε ένα τάφο μαζί με άλλες δύο άγνωστες γυναίκες…

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Αυτή είναι η ιστορία της Φάτμα, μιας κοπέλας που πέρασε από αυτή τη ζωή ως ένας ακόμη αριθμός στις θλιβερές στατιστικές του Παλαιστινιακού πληθυσμού: μιας κοπέλας που απλά πέθανε από καρκίνο του μαστού. Η διαδρομή της δεν θα γινόταν γνωστή αν δεν υπήρχαν οι καταγραφές των Γιατρών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, οι οποίοι έχουν ασχοληθεί και με άλλες πανομοιότυπες ιστορίες με την ίδια κατάληξη: του Αμπού, 6 χρονών με καρκίνο στους νεφρούς, της Ραχήλ, 13 χρονών με λευχαιμία, του Ιμπραχήμ, 9 ετών με καρκίνο στον εγκέφαλο και δεκάδων άλλων…
Το χαμόγελο της Φάτμα ρίχνει μια γερή γροθιά στο στομάχι του αυτάρεσκου ‘’πολιτισμένου’’ μας κόσμου, ενός κόσμου όπου δυστυχώς φαίνεται να υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που δεν έχουν δικαίωμα ούτε στη ζωή, αλλά ούτε καν στο θάνατο. Μπροστά στην καθημερινή απαξίωση και ισοπέδωση του μεγαλύτερου αγαθού, της ανθρώπινης ζωής, ίσως είναι περισσότερο από αναγκαία η υπενθύμιση ότι οι αξίες και τα ιδανικά που έχουμε κληρονομήσει από τους γονείς μας είναι ανεκτίμητα, γι’ αυτό οφείλουμε να τα σεβαστούμε, να τα διαφυλάξουμε και να τα παραδώσουμε ανέγγιχτα στα παιδιά μας, με την υποχρέωση να πράξουν το ίδιο και στα δικά τους παιδιά.
Πηγή: Γιάννης Στεφανογιάννης © ''Χανιώτικα Νέα'', 014-12-2006

0 Σχόλια - Παρατηρήσεις:

Δημοσίευση σχολίου

Join The Team

top