Ο πεντάχρονος Ινδός μαραθωνοδρόμος


Το 2002 σε μια εξαθλιωμένη φτωχογειτονιά, κάπου στο εσωτερικό της Ινδίας, μέσα σε μια ετοιμόρροπη καλύβα, γεννιέται ένα αγόρι που αρχικά δεν φαίνεται να διαφέρει σε τίποτα από τα υπόλοιπα παιδιά της χώρας του.
Αναπάντεχα, το αγόρι αυτό βρέθηκε να διαθέτει ένα εκπληκτικό ταλέντο, που, όμως, αντί να βελτιώσει τη ζωή του, έγινε η αιτία των απερίγραπτων βασάνων του.


Η ζωή σε μια αχανή χώρα

Η Ινδία έχει σήμερα περίπου 1,1 δισεκατομμύριο κατοίκους, ενώ κάθε 2 δευτερόλεπτα γεννιέται ένα παιδί, κατά κανόνα σε άθλιες συνθήκες. Δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό, ασθένειες που έχουν εξαφανιστεί στον αναπτυγμένο κόσμο στη χώρα αυτή αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας, ενώ αναρίθμητοι ενήλικες, αλλά και μικρά παιδιά, παρακαλούν να εργαστούν σε πολυεθνικές εταιρείες από το πρωί μέχρι το βράδυ για μισό δολάριο! Μέσα σε αυτόν τον απίστευτο παραλογισμό, η γέννηση ενός παιδιού δεν αποτελεί καθόλου ευχάριστο γεγονός, αφού ένα ακόμα στόμα θα πρέπει κάθε μέρα να μοιράζεται το ήδη λιγοστό φαγητό των φτωχών και συνήθως πολυμελών οικογενειών.

Παιδιά ή αντικείμενα;
Στην Ινδία οι οικογένειες κάνουν πολλά παιδιά που είναι αδύνατο να μεγαλώσουν με το πενιχρό εισόδημά τους, γι’ αυτό πολλές φορές ορισμένα ‘’δανείζονται’’ ή και πωλούνται από τους γονείς τους για ένα μικρό χρηματικό ποσό σε επιτήδειους, που είναι ελεύθεροι να τα χρησιμοποιήσουν για επαιτεία, λαϊκές παραστάσεις, παράνομη εργασία ή και πορνεία. Σε ορισμένες, μάλιστα, περιπτώσεις τα παιδιά αυτά ακρωτηριάζονται ή παραμορφώνονται σκόπιμα, ώστε να αποτελέσουν αξιοπρόσεκτο θέαμα στους δρόμους και να συγκεντρώσουν χρήματα για τους αδίστακτους εκμεταλλευτές τους. Στη χώρα αυτή, όπως και σε πολλές άλλες αναπτυσσόμενες, υπάρχουν καταγγελίες ακόμη και για εξαφανίσεις παιδιών ή για εμπορία ανθρώπινων οργάνων, τα οποία λέγεται ότι χρησιμοποιούνται για μεταμοσχεύσεις, συνήθως σε πλούσιους αλλοδαπούς ασθενείς.


Ένα παιδί που δεν έπαιξε ποτέ
Ο Μπούντια, έτσι ονομάστηκε το αγόρι που γεννήθηκε στην άθλια παράγκα, ήταν ένα μελαγχολικό παιδί, όπως άλλωστε όλα τα παιδιά της γειτονιάς του, που είχε, όμως, ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό: μόλις συμπλήρωσε τους πρώτους μήνες της ζωής του, άρχισε όχι απλά να περπατάει, αλλά να τρέχει ασταμάτητα. Στα στενά όρια του χωριού που μεγάλωνε, το τελευταίο πράγμα που απασχολούσε τους δυστυχείς συγχωριανούς του που έδιναν καθημερινά τον αγώνα της επιβίωσης, ήταν οι αθλητικές ικανότητες του μικρού Μπούντια. Ένας περιπλανώμενος έμπορος, όμως, που βρέθηκε στο χωριό του, αναγνώρισε τις εξαιρετικές ικανότητες του παιδιού και ενημέρωσε ένα αυτοδίδακτο ‘’προπονητή’’ που διατηρούσε αθλητική σχολή σε μια κοντινή πόλη.

Η πώληση ενός παιδιού στον 21ο αιώνα
Ο συγκεκριμένος ‘’προπονητής’’, αφού επιβεβαίωσε το ταλέντο του μικρού βάζοντάς τον να τρέχει ασταμάτητα για 5 ώρες, κατευθύνθηκε προς το σπίτι του, όπου άρχισε τις διαπραγματεύσεις με τη μάνα του, αφού ο πατέρας του είχε ήδη πεθάνει, ώστε να πάρει μαζί του το παιδί-θαύμα. Ο μικρός, τελικά, δόθηκε στον προπονητή για να τον συντηρεί και να τον γυμνάζει, με την υπόσχεση να του φέρεται σαν να είναι δικό του παιδί, χωρίς όμως να τηρηθεί κανένας όρος της νόμιμης υιοθεσίας. Το τίμημα ήταν ιδιαίτερα ευτελές, αφού ο τετράχρονος Μπούντια πουλήθηκε για 20 μόλις δολάρια, ενώ συμφωνήθηκε η μητέρα του να παίρνει ένα μικρό ποσοστό από τα κέρδη των εμφανίσεών του. Στις ανεπτυγμένες χώρες τα 20 δολάρια, δηλαδή περίπου 15 Ευρώ, δεν είναι αρκετά ούτε για ένα πλήρες γεύμα. Στην Ινδία του 21ου αιώνα ένα μικρό παιδί, το μεγαλύτερο ίσως ταλέντο στον κόσμο, πουλήθηκε με αυτό το ποσό σε έναν άγνωστο άνδρα που συστήθηκε στην μητέρα του ως ΄΄προπονητής΄΄.

Σκληρή προπόνηση σε μια σκληρή ζωή
Όταν ο μικρός πουλήθηκε και πήγε να μείνει με τον προπονητή του ήταν μόλις 4 ετών. Ενώ σε αυτήν την ηλικία τα παιδιά εξαντλούνται όταν τρέξουν ακόμη και για λίγες δεκάδες μέτρα, ο Μπούντια έτρεχε καθημερινά δεκάδες χιλιόμετρα. Η προπόνησή του ήταν πολύωρη και ιδιαίτερα σκληρή, αφού ο προπονητής του, που ονομαζόταν Μπιράντσι Ντας, ενδιαφερόταν μόνο για τη βελτίωση των επιδόσεών του, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στην υγεία του παιδιού.

Ένα παιδί-θαύμα γίνεται πρωταγωνιστής
Ο μικρός σύντομα έγινε λαϊκός ήρωας στην Ινδία, σε μια απέραντη χώρα στην οποία επικρατεί ομαδική υστερία για τα ρεκόρ κάθε είδους. Υπάρχει, μάλιστα, και ένα βιβλίο που καταγράφει όλα τα περίεργα ρεκόρ της χώρας, που χρηματοδοτείται από την Coca Cola, το Βιβλίο των Ρεκόρ ‘’Λίμκα’’, κάτι ανάλογο με τα ρεκόρ Γκίνες. Στο βιβλίο αυτό ο Μπούντια κατέλαβε περίοπτη θέση, όταν στην ηλικία των 4,5 ετών διένυσε μια απόσταση 65 χιλιομέτρων σε 7 ώρες και 2 λεπτά, χωρίς να σταματήσει ούτε δευτερόλεπτο! Το μικρό παιδί σύντομα έγινε εξώφυλλο στα μεγαλύτερα περιοδικά και εφημερίδες της Ινδίας, ενώ πολύ συχνά εμφανίζονταν σε συνεντεύξεις στα τηλεοπτικά κανάλια της χώρας ή και του εξωτερικού. Η ανακοίνωση, όμως, αυτού του ρεκόρ προκάλεσε το έντονο ενδιαφέρον τόσο Ινδών γιατρών, όσο και οργανώσεων για τα δικαιώματα των παιδιών, που άρχισαν να ασχολούνται με την υπόθεση.

Ο ρόλος των οργανώσεων
Οι οργανώσεις για την προστασία των παιδιών, διαδραμάτησαν αναμφίβολα σημαντικό ρόλο στην υπόθεση. Αξίζει να σημειωθεί, ότι το 2006 ο Μπούντια άρχισε να τρέχει σε ένα αγώνα 70 χιλιομέτρων, αλλά με την παρέμβαση των οργανώσεων και της αστυνομίας, αναγκάστηκε να σταματήσει λίγο πριν τον τερματισμό και αφού είχε φτάσει στα όρια της εξάντλησης. Όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, το παιδί είχε τρέξει μια διαδρομή 65 χιλιομέτρων, από το χωριό του σε μια μεγαλύτερη πόλη, 11 φορές μέσα στην ίδια χρονιά, ενώ δεν είχε κλείσει ακόμη τα 5 έτη! Εξαιτίας, επίσης, μιας άλλης συντονισμένης παρέμβασης κρατικών φορέων και φιλανθρωπικών οργανώσεων, απετράπη από την αστυνομία η συμμετοχή του μικρού σε ένα αγώνα 100 χιλιομέτρων τον περασμένο Ιούνιο στη νότια Ινδία, που θα γινόταν σε θερμοκρασία περιβάλλοντος μεγαλύτερη από 40οC!

Οι καταγγελίες της μάνας
Στις αρχές του περασμένου Αυγούστου, η μάνα του παιδιού καταγγέλλει στην αστυνομία τον προπονητή για βασανιστήρια στο παιδί, αφού ισχυρίζεται ότι ανακάλυψε ουλές στο σώμα του. Σε συνέντευξή της δήλωσε: ‘’Μια μέρα κρέμασε το παιδί μου με ένα σχοινί από το ταβάνι και του έριξε καυτό νερό στο σώμα, επειδή τόλμησε να του πει ότι είναι κουρασμένος και δεν μπορεί να κάνει προπόνηση’’. Επίσης, κατηγόρησε τον προπονητή ότι δεν της έχτισε το νέο σπίτι που της είχε υποσχεθεί, αλλά και ότι δεν της δίνει τα ποσοστά που είχαν συμφωνήσει για τις επιτυχίες του γιου της, λέγοντας: ‘’Μας έδινε ελάχιστα χρήματα, ενώ αυτός κέρδιζε πολύ μεγάλα ποσά από τη σκληρή δουλειά του γιου μου. Γιατί να τρέχει ο Μπούντια, για να γίνεται πλουσιότερος ο προπονητής του;’’.

Οι ιατρικές εξετάσεις
Μετά τις καταγγελίες στην αστυνομία, με την παρέμβαση εισαγγελέα, το παιδί οδηγήθηκε σε νοσοκομείο για ιατρική παρακολούθηση, ενώ η οικογένειά του άρχισε να προστατεύεται από την αστυνομία, αφού η μάνα του ισχυρίστηκε ότι ο προπονητής απειλεί τις ζωές τους. Ο Μπούντια εξετάστηκε από παθολόγο, παιδίατρο, καρδιολόγο και ιατροδικαστή. Οι εξετάσεις έδειξαν ότι το παιδί είχε υψηλή αρτηριακή πίεση, υπερβολικό αριθμό σφυγμών, υψηλή ουρία και αλκαλική φωσφατάση, έπασχε από αβιταμίνωση και αναιμία λόγω κακής διατροφής, ενώ στο ηλεκτροκαρδιογράφημα η καρδιά του παρουσίαζε έντονα ‘’σημάδια στρες’’. Επιπροσθέτως, οι ουλές βρέθηκε ότι έχουν προκληθεί σε χρόνο μεγαλύτερο από 3 μήνες, αλλά και ότι δεν οφείλονται σε έγκαυμα, αλλά πιθανότατα σε κακοποίηση.

Οι προτάσεις της ιατρικής ομάδας
Η ιατρική ομάδα που εξέτασε το παιδί πρότεινε στις υπηρεσίες της κυβέρνησης να διατάξουν ακόμη και τη διενέργεια ελέγχου αντιντόπινγκ, ώστε να διαπιστωθεί η πιθανή χορήγηση παράνομων ουσιών για τη βελτίωση των επιδόσεών του. Αν η πρόταση εγκριθεί, κάτι που δεν έχει γίνει ακόμη, θα πρόκειται για την πρώτη περίπτωση παιδιού τέτοιας ηλικίας που υποβάλλεται σε έλεγχο αντιντόπινγκ παγκοσμίως! Από τις εξετάσεις, επίσης, βγήκε το συμπέρασμα ότι ο μικρός κινδυνεύει από αύξηση του μεγέθους της καρδιάς (μεγαλοκαρδία), νεφρική και ηπατική ανεπάρκεια, αφυδάτωση, αλλά και μόνιμες βλάβες στα οστά και τις αρθρώσεις. Οι γιατροί, πάντως, δήλωσαν: ‘’Ο Μπούντια είναι μια σπάνια περίπτωση εξαιρετικού ταλέντου. Είναι πολύ πιθανό η εκπληκτική αυτή αντοχή να οφείλεται στα γονίδιά του’’, αλλά και ότι: ‘’Δεν έχουμε τα μέσα να ελέγξουμε την προέλευση αυτής της αντοχής, η οποία θα πρέπει να διερευνηθεί από πολύ εξειδικευμένα αθλητικά κέντρα ή εργαστήρια γενετικής, ώστε να είμαστε σε θέση να πούμε αν θα πρέπει το παιδί να συνεχίσει να τρέχει τόσο μεγάλες αποστάσεις με ασφάλεια’’.

Οι θέσεις του προπονητή
Ο προπονητής από την πλευρά του υποστηρίζει ότι η υπόθεση αποτελεί σκευωρία της μάνας του μικρού, η οποία βλέποντας την τεράστια επιτυχία του, ζητούσε όλο και περισσότερα χρήματα, αλλά και να της χτίσει καινούριο σπίτι, κάτι που δεν υπήρχε στην αρχική συμφωνία τους, απειλώντας τον ότι θα πάρει πίσω το παιδί και θα το εμποδίσει να συνεχίσει τον αθλητισμό. Επιπλέον, αρνείται σθεναρά τις κατηγορίες του βασανισμού και ισχυρίζεται ότι οι ουλές είναι παλιές και προέρχονται από την κακομεταχείριση του παιδιού από τα μέλη της ίδιας της οικογένειά του. Κατηγόρησε, επίσης, τις οργανώσεις προστασίας παιδιών της Ινδίας για συνέργεια στην υπόθεση, υποστηρίζοντας ότι δεν είδαν με καλό μάτι από την αρχή τις επιτυχίες του μικρού, αφού χαρακτήρισαν τη συμμετοχή του σε ένα μαραθώνιο αγώνα τον περασμένα Μάιο ως ‘’βασανιστήριο’’.

Ένα παιδί κατηγορεί…
Ο μικρός με δηλώσεις του κατηγόρησε τον προπονητή του πως τον κρεμούσε ανάποδα, τον χτυπούσε αλύπητα με ένα μεταλλικό ραβδί και του στερούσε το φαγητό, σε περιπτώσεις που δεν δεχόταν να κάνει προπόνηση ή να συμμετάσχει στους αγώνες που του ζητούσε. Ισχυρίστηκε, ακόμη, ότι συχνά τον κλείδωνε για 1-2 μέρες σε μια αποθήκη χωρίς τροφή, ότι τον ανάγκαζε να πίνει μεγάλες ποσότητες νερού, σε σημείο που έκανε εμετό, αλλά και ότι του έριχνε στα μάτια καυτές σάλτσες και παγωμένο νερό. Επιπλέον, ο μικρός είπε στους αστυνομικούς ότι τον τελευταίο καιρό ο προπονητής του είχε γίνει ιδιαίτερα σκληρός και βίαιος, διότι ο στόχος του ήταν η επίσημη θέσπιση και η κατάρριψη του παγκοσμίου ρεκόρ στο μαραθώνιο από παιδιά ηλικίας μικρότερης των 6 ετών, ένα γεγονός που πίστευε ότι θα τον έκανε πλούσιο.

Η ζεστή (;) αγκαλιά της μάνας
Η αστυνομία στα μέσα του Αυγούστου συνέλαβε τον ‘’προπονητή’’ Ντας, ο οποίος εκτός από το νόμο θα έχει να αντιμετωπίσει και τις ανθρωπιστικές οργανώσεις που παρακολουθούν την υπόθεση. Μετά τη σύλληψη του προπονητή του, ο Μπούντια γύρισε στη ΄΄ζεστή’’ αγκαλιά της μάνας του. Είναι, όμως, ζεστή η αγκαλιά μιας μάνας που πούλησε παιδί της, πριν από δύο μόλις χρόνια, για 20 δολάρια;
Από την ιστορία αυτή καταλαβαίνει κανείς ότι το πολυδαίδαλο διοικητικό σύστημα μιας χώρας με 1,1 δισεκατομμύρια κατοίκους, όπως είναι η Ινδία, αδυνατεί να διαχειριστεί ένα τόσο μεγάλο ταλέντο όπως είναι ο Μπούντια, αφού, γνωρίζοντας καλά τις δυνατότητές του, τον άφησε στα άπειρα χέρια ενός αυτοδίδακτου ατόμου, που αποκαλούσε τον εαυτό του ΄΄προπονητή’’. Οι επαγγελματίες προπονητές δηλώνουν, πάντως, ότι πρόκειται για ένα αυθεντικό ταλέντο που θα είναι κρίμα να χαθεί, αφού αν προπονηθεί με επιστημονικές μεθόδους, είναι πολύ πιθανό στο μέλλον να συντρίψει όλα τα ρεκόρ στις μεγάλες αποστάσεις.

Κι όμως, δεν είναι ο μόνος…
Ο Μπούντια δεν είναι ο μόνος μικρός δρομέας που συμμετέχει σε αγώνες μεγάλων αποστάσεων στην Ινδία. Η φτωχή αυτή χώρα, προσπαθεί με κάθε τρόπο να αναδείξει και άλλους μικρούς αθλητές-ήρωες για τα αδηφάγα μέσα ενημέρωσης και για την ικανοποίηση του πλήθους που διψάει για απίθανες και υπεράνθρωπες επιδόσεις, ιδίως αν αυτές πραγματοποιούνται από παιδιά. Τον περασμένο Ιούλιο , ο 9χρονος Ακάς επιχείρησε να τρέξει έναν αγώνα 90 χιλιομέτρων, αλλά κατέρρευσε στο 68ο χλμ και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου διαγνώστηκε αφυδάτωση, εξάντληση, καρδιακό στρες και διαταραχή της νεφρικής και ηπατικής λειτουργίας. Λίγο αργότερα, ήρθε η σειρά ενός κοριτσιού να πρωταγωνιστήσει στην αρένα των μαραθώνιων αποστάσεων. Η 10χρονη Αναστάζια ξεκίνησε να τρέξει μια απόσταση 100 χιλιομέτρων, αλλά στο 70ο χιλιόμετρο αναγκάστηκε να σταματήσει λόγω εξάντλησης, χωρίς, όμως, δυσάρεστα επακόλουθα, όπως στην περίπτωση των αγοριών. Η Αναστάζια, πάντως, τον περασμένο Ιούνιο είχε κατορθώσει να τρέξει μια απόσταση 60 χιλιομέτρων σε λιγότερο από 6 ώρες.
Η μόδα των παιδιών-δρομέων υπεραποστάσεων στην Ινδία παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις και πλέον πληθαίνουν οι φωνές που διαμαρτύρονται γι’ αυτή τη νέα μορφή παιδικής εκμετάλλευσης, η οποία πραγματοποιείται από άτομα που αναζητούν την αναγνώριση και τον εύκολο πλουτισμό. Έτσι, είναι πραγματικά δυσάρεστο το γεγονός ότι μια υγιής και ωφέλιμη δραστηριότητα όπως είναι το τρέξιμο και γενικότερα ο αθλητισμός, γίνεται μερικές φορές αιτία στυγνής εκμετάλλευσης και πιθανότατα κακοποίησης του σώματος και της ψυχής δύστυχων παιδιών.

Ποιος θα σώσει τον μικρό Μπούντια;
Η ιστορία του Μπούντια είναι πέρα για πέρα αληθινή και διαδραματίζεται στις μέρες μας. Τα ηθικά διλλήματα που απορρέουν από την περίπτωσή του είναι πολλά και αιχμηρά. Ποια αρχή και με ποιο τρόπο σε μια τέτοια αναπτυσσόμενη χώρα, είναι ικανή να διαχειριστεί ένα τόσο σπάνιο ταλέντο; Έχει δικαίωμα κάποιος να υποβάλλει ένα παιδί 5 ετών σε τόσο σκληρή προπόνηση και να το ωθεί σε συμμετοχή σε αγώνες 42 ή και 100 χιλιομέτρων; Ποιο θα είναι το μέλλον του σε μία εξαθλιωμένη κοινωνία, στην οποία τα ταλέντα, για όσο διάστημα μόνο κάνουν ρεκόρ, είναι στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, αλλά και τα πρώτα υποψήφια θύματα άγριας εκμετάλλευσης;

Ένα δικό μας παιδί…
Ο Μπούντια είναι ένα από τα χιλιάδες παιδιά στην Ινδία, των οποίων οι εξαιρετικές ικανότητες αποτελούν βρόγχο στον αδύνατο λαιμό τους, ο οποίος καθημερινά σφίγγει όλο και περισσότερο, κάνοντας τη ζωή τους σκληρή και μαρτυρική.
Ίσως, τελικά, ο Μπούντια, ένα χαρισματικό μέλος της παγκοσμιοποιημένης γειτονιάς των ανθρώπων, δεν είναι ένα από τα εκατομμύρια ανώνυμα παιδιά της Ινδίας, αλλά είναι και ένα δικό μας παιδί, ένα μέλος της οικογένειάς μας που δυστυχώς δεν θα μπορέσουμε ποτέ ούτε να σφίξουμε στην αγκαλιά μας, αλλά ούτε, το απλούστερο απ’ όλα, να του δώσουμε αυτό που αναμφίβολα έχει μεγαλύτερη ανάγκη: ένα παιχνίδι για να παίξει…

Πηγή: Γιάννης Στεφανογιάννης © ''Χανιώτικα Νέα'', 01-9-2007

0 Σχόλια - Παρατηρήσεις:

Δημοσίευση σχολίου

Join The Team

top